Vanaf hier lijkt alles anders

Zie wat ie doet:

Neemt je naam
en geeft hem terug
op je verjaardag

Je deelt niks hij
beaamt je Scotty
vindt alleen maar ook

Pet in de wind
Slap in de kniëen
Slap in the face

Tekent zichzelf
als harkpoppetje
en noemt dat
bescheiden

Omdat ik zo graag gelijk heb, ga ik nu mijn ongelijk toegeven. Als in goeie voornemens. Een mens moet wat wanneer hij al bijna twee maanden voor dat verdoemde voornemensfeest gestpt is met roken.

Toen ik las over de toendertijd nieuwe Harry Potter, HP en de Halfbloed Prins, heb ik hemel en aarde bewogen om rond te krijgen dat de titel niet klopte. Signalering Onjuist Spatiegebruik (www.spatiegebruik.nl) en communicatie.blogspot.com wilden er niet aan. Twijfelden, maar kwamen daarna met een antwoord. Wie welk weet ik niet meer, maar het kwam er op neer dat het ook halfbloed hengst was. Dus ook halfbloed prins. Waar ik niks mee kon. Ik dacht te zeggen dat dat dan is omdat het hengst onderscheid maakt tussen geslacht, en het in het geval van paard wel halfbloedpaard was. Maar zover ben ik nooit gekomen. Ik heb graag gelijk, maar ik wil het wel onderbouwen. Kunnen.

Een vriendelijke mevrouw van uitgeverij De Harmonie wist me een dag voor de start van de verkoop licht geagiteerd te vertellen dat ik het antwoord op mijn prangende spatiekwestie zou krijgen na het lezen van het boek. Lovenswaardig dat ze mij in de drukste tijd van hun jaar een reactie stuurde, maar ook hier kon ik niks mee. Dat blijkt wel uit het boek. Ten eerste, ik vind Harry Potter niet het lezen waard. Al helemaal niet om ergens achter te komen wat een half miljoen mensen mij ook kunnen vertellen. Ten tweede, hoe kan uit een boek dat in het Engels is geschreven blijken waarom er in de Nederlandse titel een spatie teveel staat. Een ietwat ijverige verta(a)l(st)er die er een paragraaf bij heeft verzonnen uitgesloten.

Tot zover mijn gelijk. Maar nu. Na de ronde van collega's die mij de beste wensen kwamen brengen. Punt. Want nu volgt er een dwarsstraat. Hoe leeg is dat, jelui, beste wensen. Mag ik dan zeggen wat ik wens? Een open uitnodiging tot al het goeie, desnoods buiten mijn bereik? Of is het een verkapte kutsmoes? Ik wens je wat ik het beste acht voor jou? Dat de goden je mogen vervloeken. Of dat je omvang ook dit jaar weer aan omtrek wint. Beste wensen zeg je tegen mensen waaraan je je gelukkig nieuwjaar niet wenst te verspillen.
Enfin, een van de mensen van het grote bureau wenste me een bierbuik, liep weg en kwam weer terug. Ik heb de Halfbloed Prins uit, zei ze. En weet je nog van je prangende kwestie? Jawel, zei ik. Ik heb een geheugen als een Schotse Hooglander. Op te vatten naar believen. En geef de whisky de schuld.

Wat ze me toen vertelde deed de aarde onder mijn grote bureaustoel schudden. Harry Potter en de Halfbloed Prins heet zo omdat... Er ergens, vergeef me het gebrek aan kennis van de verhaallijn, iets was met een professor Sneep die een hekserige moeder had, maar vooral omdat de man in kwestie, en nogmaals, correct me if I'm wrong, geen hele Prins was, maar een halfbloed. Een bastaard. Van een familie die van achter Prins heet. Prins, godbeterd, is een eigen naam. Komen ze nu mee.

Aan iedereen de beste wensen voor het nieuwe jaar. En voor wat het waard is, een gelukkig nieuwjaar.

Tom. Volbloed Zinger.

Voor wie het nog niet doorhad, ik was de niet-roker. Zondag a.s. om half een is het precies vier weken geleden dat ik mijn laatste sigaret rookte. Ik ben inmiddels onnoemelijk vaak zo ver in het glas geweest en terug omhoog gekeken dat ik wel kan zeggen dat niets me meer kan verleiden in een stiekeme bui het roken te hervatten.

Inmiddels ben ik bevorderd op mijn werk, kan een liedje spelen op een gitaar, heb desondanks toch mijn rechterhandnagels geknipt, ben verliefd geworden op een Epiphone semi-acoustic cutaway in 't zwart met een vlinder voor een belachelijk lage prijs, en schreef op een zondagochtend een gedicht waar ik tweede mee werd in de liefdesmiddag van Helmers.

De iets gewijzigde versie staat hieronder. En een prettig weekend.


Je gezicht is een hand die me vasthoudt


Net toen ik dacht niets meer te voelen
draaide jij de wereld om.
De rode aarde liet me tapdansen
als een zwartgeschminkte neger
en ik stiet kreten uit als
o mama en sweet jehova.
Je zou het niet zeggen
maar soms ben ik diep religieus.

Geloof me als ik zeg dat je past
als een gat in de tijd je schouder
in mijn oksel als we lopen
trekken we hooguit draden
enzovoorts nooit verder dan
een voetstap uit elkaar.

En als we het weer doen dan
liever in jouw bed,
de buurman zegt dat ik te
luidruchtig van je hou.
En als hij erom vraagt,
zeg dan maar: in Las Vegas.

-Dus nu al vier dagen?
-Ja, zondagmiddag half één voor het laatst.
-Zozo, en, heeft ie het er moeilijk mee?
-Nou nee, soms, na het eten, en om vier uur wordt ie chagrijnig.
-Ja, dat ken ik. Maar wel knap hoor, van anderhalf pakje naar geen.
-Ja, het is een held. Zullen we hem mee uit vragen?
-Is goed. Nietrokers zjn zo sexy.

'Van het weekend' vind ik lelijker dan 'van de week'. In een discotheek, zoiets.

Zaterdag waren wij van Koolwijk, Block, Wolff en ik naar Den Haag. Optreden in een boekhandel. Nu stond me dat ontzettend tegen, za-ter-dag-mid-dag in een boek-han-del. Het was best leuk. Maurice Buehler is verrekte aardig, zijn bundel Grasaap te water best te kopen en goed te lezen.

Voor de deur van de boekhandel mocht gerookt worden. Zodat ik een beetje kon vip-spotten. Iets wat me in Amsterdam weinig opvalt (altans, ik doe zo onopvallend mogelijk), werd in Den Haag een feestje.
Langs de boekhandel liep namelijk, drie keer heen en weer, het Haagse echtpaar van Groeten uit de Rimboe. Met blikken die vlak boven die van de winkelende massa hingen. Maar toch telden ze slinks vanuit de ooghoeken het aantal herkenningen. Het ware jachtinstinct was, nu het opgewekt was, niet meer te temmen. Als een koppel leeuwen speurden ze de Venestraat af. Tot ze konden toeslaan. Voor de omstanders leek het alsof er plotseling een klein Indisch Haags meisje zich omdraaide, maar Het Haagse echtpaar had haar al lang in de smiezen. Dat zou er één worden. Niet negeren, maar aankijken met een toegankelijke blik, de lokroep van een Vip in de Venestraat.
"Mijn complimenten hoor", zei ze, "voor de Rimboe, weet je wel."
De man gaf een begrijpend knikje. Geen moment de coolheid verloren, en zonder er zelf om te vragen, toch de ogen van 150 zaterdagslenterende Hagenaars op je gericht krijgen. Dit was de man die een koe bij de horens had gevat, en dit was een vrouw die had gekrijst om het bloed aan de handen van haar zoon.

In de metro, later die avond, van de Lelylaan naar de Rai, zaten er op het bankje naast me twee meisjes van een jaar of twintig. Ze dronken allebei een blikje energydrank van de Lidl, en maakten een indruk alsof ze vanaf 9 uur 's morgens hadden staan dansen op een ID&T-feest. En het helemaal niet leuk hadden gevonden. Het was half een 's avonds. Ze droegen allebei dezelfde glitterzilveren plastic te kleine cowboyhoed, waar de streepjescode van de feestwinkel nog op zat.

Er lijkt iets mis met Amsterdam.

Als je te lui bent om je te scheren kunnen mensen je baard met een beetje goede wil als een fashion statement beschouwen. Zeker als je te lui bent om dit te ontkennen.
Voor de ware connaisseurs: de bijkomende snor maakt dit echter geheel onwaarschijnlijk.

ps Om mijn toekomstige productiviteit als 'dichter' te waarborgen heb ik slechts twee dingen nodig
1) Maak het aan maak het uit als ik al op kinderwensniveau zit. Vrees niet, dit is een weekje werk.
2) Ik wil toch eindelijk een ouderwetsche typmachine. Liefst Remington.

Gisteren werden de broodjes bezorgd door Martin.
Martin is mentally challenged en werkt met lotgenoten bij een cateringbedrijf in Almere.
Hij kan heel goed broodjes beleggen, bezorgen en een kwartier mensen aan het lachen maken.
Martin kan niet zo goed rekenen. Maar goed, er moeten uitdagingen overblijven.

Gisteren had ik zin om frikadellen te kopen en die met mijn blote handen fijn te knijpen.
Toen ik dit alvast wilde aankondigen op dit weblog sloeg de twijfel toe. Zou het opgevat kunnen worden als een erotische toespeling op een geslacht dat alleen ik of een zelf uitgezochte vrouwenhand mag beroeren? Al wist ik zelf dat het slechts gekte was, dit soort dingen komen raar over. Ik zag ervan af.
Nu ik het toch niet heb gedaan wil ik er best over vertellen. Dat ik het van plan was. Maar niet deed. Bij deze.

Gisteren was ik in de Aldi in Almere.
Het was de eerste winkel die ik daar bezocht, en de eerste keer dat Aldi mij binnen de muren mocht verwelkomen. Hun advertenties las ik wel al. Omdat ik van huis uit redelijk vatbaar ben voor merkvoeding was het alsof ik in een Russische supermarkt was waar er door hoge straling dit keer geen rij stond. Volgende week de Lidl.
Nadat ik erachter kwam dat de brie slechts 89 cent kostte was ik om. Struinend langs de dozen en de vriezers met het vlees zag ik diepgevroren hertenbiefstukjes. Dat had ik nog nooit gezien. Wellicht vanwege de nieuwe spellingsregels. Ik heb ze in huis. Ik heb een recept bedacht.
Dus wie er binnenkort zin heeft in tagliatelle met een saus van roergebakken groenten met veel sesam, soja en kappertjes, met daarop getrancheerde hertenbiefstuk kan het zeggen. Maximaal 4 pers. De wijn: de Zuid-Afrikaanse Merlot is erg lekker. En nog ecologisch ook. Ecologisch ok. Daarna kijken we Bambi.

Gisteren was er weinig op televisie dat ik interessant vond. Het woord 'interessant' komt volgens Google circa 11.400.000 keer voor op het internet. Waarmee het internet niet per se interessanter wordt.

Daarna viel ik in slaap.