Vanaf hier lijkt alles anders

Voor wie het nog niet doorhad, ik was de niet-roker. Zondag a.s. om half een is het precies vier weken geleden dat ik mijn laatste sigaret rookte. Ik ben inmiddels onnoemelijk vaak zo ver in het glas geweest en terug omhoog gekeken dat ik wel kan zeggen dat niets me meer kan verleiden in een stiekeme bui het roken te hervatten.

Inmiddels ben ik bevorderd op mijn werk, kan een liedje spelen op een gitaar, heb desondanks toch mijn rechterhandnagels geknipt, ben verliefd geworden op een Epiphone semi-acoustic cutaway in 't zwart met een vlinder voor een belachelijk lage prijs, en schreef op een zondagochtend een gedicht waar ik tweede mee werd in de liefdesmiddag van Helmers.

De iets gewijzigde versie staat hieronder. En een prettig weekend.


Je gezicht is een hand die me vasthoudt


Net toen ik dacht niets meer te voelen
draaide jij de wereld om.
De rode aarde liet me tapdansen
als een zwartgeschminkte neger
en ik stiet kreten uit als
o mama en sweet jehova.
Je zou het niet zeggen
maar soms ben ik diep religieus.

Geloof me als ik zeg dat je past
als een gat in de tijd je schouder
in mijn oksel als we lopen
trekken we hooguit draden
enzovoorts nooit verder dan
een voetstap uit elkaar.

En als we het weer doen dan
liever in jouw bed,
de buurman zegt dat ik te
luidruchtig van je hou.
En als hij erom vraagt,
zeg dan maar: in Las Vegas.